Solun nije Atina, i upravo to je njegova najveća vrlina. Svaki kamen u Gornjem gradu priča priču o Vizantiji, osmanskim osvajaima i sefardskim Jevrejima koji su ga činili jednim od najkosmopolitskijih luka Mediterana. U Solunu se jede, a ne turisti – na pijaci Modiano, u kafanama bez fotelja i menijapo na engleskom, uz rakiju ranom jutarnjom satima pored ribara koji upravo donose ulov sa Termaida.

Vizantijsko blago i osmanski tragovi

Solun krije jedno od najvećih blaga hrišćanskog sveta: jedanaest byzantijumskih crkvi i manastira koji nose oznaku UNESCO svetske baštine. Rotonda, Sv. Dimitrije i Sv. Sofija nisu muzejski eksponati – bogoslužje se odvija u njima i danas, uz miris tamjana koji se meša sa svetlošću što prolazi kroz mozaike stare petnaest vekova. Iznad svega toga bdije tvrđava Heptapyrgion iz čijih zidina se prostire najdramatičniji pogled na zaliv Termaikos – posebno u sumrak kada nebo uzima boje kajsije i smaragda.

Gastronomska magistrala Egeja

Solunska kuhinja su najhrabrija interpretacija egejske gastronomije. Grad koji je rodio **bougatsu** (vrući rolat sa kremom ili sirom iz rerne) i **koulouri** (sezamove krofne koje prodavčice vape sa korpi na glavi) nikad ne spava gladan. Na pijaci Modiano, džinovske lignje na žaru prodaju se uz čaše ouza direktno sa drvenih kolica. Tavernaras u Ladadiki servira riblje salate koje Atinjani dolaze da jedu. A u Kastra – u starim osmanskim kućama pretvoren u barove – muzika svira do zore.